تقدیم به امین

پسرم بزرگ شدی

لالایی هام یادت نره

چه قدر برات قصه بگم

دوباره خوابت ببره

چقدر نوازشت کنم

تا تو به باور برسی

این دو تا دستای منه

تو اون روزای بی کسی


وقتی بابای قصه هات خم شده پیش روی تو

اگه چروک صورتم می بره آبروی تو


لالایی هام یادت نره

لالایی هام یادت نره

بذار برات قصه بگم دوباره خوابت ببره

بذار برات قصه بگم دوباره خوابت ببره


از روزا که مشت من من با دست تو وا نمی شد

تلخ است این ترانه و تلخ است کام من

بنویس فصل های جنون را به نام من

بنویس ابر ،هرچه که باران برای تو

بنویس باد ،هرچه که توفان برای من

بنویس تا بخواند و بی تاب تر شود

دنیای با دوام تو و بی دوام من

حق باتو بو،عمر خوشی ها دراز نیست

فرصت نشد تمام تو باشد تمام من

فرصت نشد که باتو خداحافظی کنم

قسمت نشد که سهم تو باشد سلام من

حالا کمی شراب بنوش و غزل بخوان

مستی حلال جان تو،هستی حرام من

                                     غزل از ناصر احمدی

این دنیا همیشه واسه من کلک بوده و نامردی،

به هرکی گفتم نوکرتم با خنجر کوبید تو این جیگرم...

آدم که دانشجو بشه یهو جوگیر میشه بعد تا یه چند وقت فرصت نمیکنه به دوستاش سر بزنه.

شرمنده ی گل روی همتونم!!!

خدایا

آن چه تو می خواهی سرچشمه ی سعادت ماست

مرگ و مصیبت بشر، تنهایی و ترس و تکرار آزار دهنده در هر لحظه از زندگی با فیض خداوند و عشق به دعا کردن و میل به رستگاری در هم آمیخته و لحظه ای از هم جدا نمی شوند.

                                                                                         حتی برای لحظه ای

                                                                            مونولوگی از فیلم "پا برهنه در بهشت"

برای تو دعا می کنم

چون خورشید هم هر صبح،

برای تو دعا می کند.

برای تو دعا می کنم

چون حتی ماهی ها هم دلواپس تو هستند

و این ماه،

هرشب - از غم تو - بیشتر آب می شود

من برای تو دعا خواهم کرد

برای دلواپسی این ماهی ها

و این ماه لاغر...

تو لب گشودی و من محو یک سلام شدم

و بی مقدمه درگیر این درام شدم

ورق زدی و تمام دلم به حرف افتاد

ورق زدی و به حرف تو زود خام شدم

چه سطرهای عزیزی که رد شدی از من

چه فصل های قشنگی که نردبام شدم

دو فصل خواندی و ول کردی انتهایم را

دو فصل رفتی و پنداشتی تمام شدم

ورق ورق شدم و در غروب بر خوردم

و در مسیر عبور تو قتل عام شدم

غرور ساکت من در مرور ساده تو

مرا درست نخوانده ای و من حرام شدم.

                                                           غزل از سید علی میرافضلی

من گیر کردم، من بین آدم های سطحی دور و برم گیر کردم. هرچی میگم نمی فهمن، هرچی میگن برام مسخره ست. کتاب ها و فیلم هایی که دیدم من و اینطوری کردن. بهم عمق دادن، هرچی بیشتر خوندم از بقیه دور و دورتر شدم.

 انگار ته یک چاه گیر کردم و کسی صدام رو نمی شنوه. اصلا خودم شدم یه چاه که هیچی راضیم نمی کنه.

 از حرف های عمیق خسته شدم، از دیالوگ های سنگین خسته شدم. ای کاش می شد فراموشی گرفت و همه چیز رو از اول بنا کرد.

حسودیم می شه به آدم هایی که خوب ها براشون معلومند،بدها معلومند،گناهکار و بی گناه جدان. کتاب ها همین یقین رو از من گرفتن و به جای اون شک بهم پیشکش کردن و ملال.

دلم می خواد مثل دوست هام با کوچکترین چیز قهقهه بزنم. دلم می خواد عین اونا سطحی باشم. شاید دارم اشتباه می کنم ولی در نهایت یه چیز نصیب من می شه: تنهایی، تنهایی، تنهایی،...

                                             برداشتی آزاد از "بهشت ممنوعه" از حبیبه جعفریان

- فکر می کنی چی می شه؟ کسی از مردن ما ناراحت می شه؟

نه، سه دفعه که آفتاب بیفته سر اون دیوار و سه دفعه هم که اذون مغرب و بگن، همه یادشون می ره که ما کی بودیم و واسه چی مردیم.

- از چی حرف می زنی؟

- از اینکه به دیگرون امید میدی ولی ناامیدت می کنن.

                                                       دیالوگی از فیلم "قیصر"

می توانی بروی قصه و رویا بشوی

راهی دورترین گوشه دنیا بشوی

من و تو مثل دو رود موازی بودیم

من که مرداب شدم،کاش تو دریا بشوی

دانه برفی و آن قدر ظریفی که فقط

باید از این طرف شیشه تماشا بشوی

بعد از این، مرگ نفس های مرا می شمرد

فقط از این نگرانم که تو تنها بشوی

(مهدی فرجی)

- ای شیخ روی تپه به شرق نگاه کن.

- داستان چیست؟

- روستاییان اطراف شهر هستند.

- آن اسب سفید چیست؟

- هر بامداد ایشان بالای تپه می آیند.

- آن اسب را هر روز می آورند؟

- آری و هر طلوع باز می گردانند.

- برای چه؟ برای که؟

- کسی قرار است که بیاید.

- آن چه کسی است که قرار است این بامداد بیاید؟

- هر بامداد قرار است بیاید.

- و نمی آید؟

- می آید برادر، می آید.

- آن چه کسی است؟

- آن عدل است، داد است، محو ظلم است، بهروزی است، نیکبختی است، پاکی است، سپاه روشنایی است،... چه بگویم؟ از کلمات و کلام بالاتر است...مهدی است...برویم برادر.

- ای شیخ، آیا بقیه راه را تا آخر می دانید؟

- اگر انسان راه را تا آخر می دانست، هرگز به راه نمی افتاد.

                                                                       سکانسی از سریال سربداران

آه،

    می بینم

        می بینم

تو به اندازه تنهایی من خوشبختی

من به اندازه زیبایی تو غمگینم...

(حمید مصدق)